نخلهای مرداب

مرا به دریا بخوان
از حجم قفس
مانند بوی خاک بیزارم
مرا به دریا بخوان
که هجومی
هجوم سختی
قلبم را درد می آورد
تیر میزند
تیر می کشد
مرا رها کن
و دستهایم را بگیر
دستهایی شکننده
شکننده تر از ساقه نازک نخلهای مرداب
عجیب است که من زاده دریا بوده ام
شانه هایم را نگه دار
که تکیه گاهی نیست
فرو میریزم
ویرانه ام را جمع کن
و
پای آن آب بریز
شاید در خاطره اسطوره ای چشمهای تو
سبز شوم
سبز

موسیقی غریبانه
ترانه های بیصدا ...
پاسی از انتظار شب
سلام
 -
سلام
...
سلام
مهمانی شام
بیگانه های عزیز
سفره رنگین ریا
جمعتان ناپیوسته باد
لقمه ای نام و مشتی پول خرد - اسکناس
بهانه های عاشقی
روزهای طلائی غفلت
روزهای مه آلود آینده
ساده بود مثل آب
سیاه بود مثل شب
دوستان نارفیق
پیاله پیاله دروغ
گلوی گرفته - خفقان!
حادثه - وحشت
هیچ کس باقی نمانده!
تنهایی - تنهایی
هوای نفسگیر اضطراب
آونگ ممتد تردید
رقص بی امان کابوسها
خنده های زهر آلود
باورش نمی کنند...
دوستان رنگ و نیرنگ
هرگز - هرگز
شبهای مهمانی
خنده های هرزه
هزار رنگ چون پرهای طاووس
شبهای مهمانی-
چیزی نمانده از دوستیشان
ظلمت- عصیان ... دیوار
.
.
مهمانی آخر
سلام
سلام
هراسان - راه فرار
زمستان ۱۳۷۷
دستهای بسته
میله های فولادی
کمک - کمک
راه فرار
دیروز اسیر تلخیها
امروز پرشکسته - تنها
مهمانی شام
امشب گرسنه خواهی ماند!!
بخواب خواهرم

ساده دل، آدمی
سر سیبی را برید
آدمیزاد بو برد
و هنوز بی گناه
سر می برد.

تنهايي با وجود همه  سهم بزرگي است از درد زندگي...

اما شعرها همواره تسلا بخشند...

پايدار باشيد..همچنان با شما هستم.